Start

Isolatie

Isolatie werkt als volgt. Een constructie (wand plafond etc) is altijd aan een andere constructie gekoppeld. Je kan een wand op een vloer schroeven of hij staat er los op, maar er is een koppeling omdat we met zwaartekracht zitten opgescheept. Die koppeling zorgt ervoor dat de wand moeilijk beweegt, hij moet over de andere constructie (als die theoretisch oneindig zwaar is) schuiven. Moeilijk bewegen betekent dat er geluidsisolatie optreedt, die in dit geval is bepaald door de stijfheid van de koppeling.

Daarnaast heeft een wand een resonantie frequentie. Op een resonantie frequentie isoleert een constructie heel slecht omdat je met weinig energie die hele constructie kan doen bewegen. Zoals je een schommel, als je op tijd drukt, makkelijk kunt laten slingeren. Als je zomaar wat drukt (dus niet op de resonantiefrequentie), zul je hem de ene keer aandrukken, de andere keer juist remmen. Op die resonantie frequentie isoleert de wand (vrijwel) niet, je wilt dus dat die resonantie frequentie zo laag mogelijk is ten opzichte van de frequenties die je wilt isoleren. Daarom moet een muur zo zwaar mogelijk zijn.

Vanaf die resonantiefrequentie is de isolatie bepaald door de massa van de constructie. Je kunt zeggen dat de frequenties boven de resonantiefrequentie op het verkeerde moment tegen de muur drukken, waardoor hij steeds moeilijker in beweging komt. Daarom zie je dat een constructie bij hogere frequenties beter gaat isoleren.

Op een gegeven moment gaan er golven lopen IN de wand, die weer resonanties aanstoten die de wand heel makkelijk laten buigen. Dit heet coïncidentie. Deze resonantie zorgt ook weer voor een verslechtering in de geluidsisolatie bij hogere frequenties. Door een wand te dempen, dus door het dubbel te maken of bijvoorbeeld tussen twee gipsplaten green glue aan te brengen, of een folie tussen twee glasplaten, verminder je deze dip. Boven de coïncidentie gaat de massa wet weer werken.

Het dubbel maken van een wand heeft weer tot gevolg dat de laagste resonantiefrequentie van de constructie omhoog gaat. Dus hoewel je bij hogere frequenties meer isolatie krijgt, wordt het bij lagere frequenties minder goed. Als je een dubbele constructie maakt, moet je de spouw dempen met bijvoorbeeld minerale wol. Je dempt dan staande golven in die spouw, en bovendien zorgt de wol, omdat geluid er minder snel in beweegt, voor een verslapping van de veer die de lucht in de spouw vormt. Dus de resonantie wordt verlaagd, en dat is goed. Een vulling van 80% is optimaal. Meer vulling kan de veer juist weer stijver maken en dus de resonantie frequentie verhogen. Groter maken van de spouw is ook een zeer effectieve manier om de resonantie frequentie te verlagen en de isolatie dramatisch te verbeteren.

Bij drie spouw bladen, met twee spouwen, wordt de resonantiefrequentie nog hoger. Bij hoge frequenties krijg je veel isolatie, bij lage frequenties minder. Daarom kun je beter het middelste spouwblad aan een van de andere spouw bladen toevoegen (meer massa = meer isolatie) en de spouw groter maken (verlaagt ook de resonantie, dus meer isolatie).

Als je twee wanden aan elkaar koppelt, door een frame of met spouwankers, dan gaat het weer meer werken dan een spouwblad. Je vermindert dan de isolatie bij hogere frequenties (de reden waarom je twee wanden gebruikt is juist die frequenties te dempen) en de hele wand gaat als een enkele wand werken, maar vaak minder effectief dan wanneer je beide massa's als een massa zou uitvoeren.

De conclusie van dit hele verhaal:

  • Massa isoleert, meer massa isoleert beter.
  • Omdat muziek voornamelijk lage frequenties bevat, moet je dus met veel massa isoleren.
  • Dubbele constructies werken ook, maar je moet weten wat je doet, anders wordt de isolatie daar waar je het nodig hebt vaak slechter.
  • Een spouw moet voor 80% worden gevuld met minerale wol.
  • Constructies met meer dan twee spouwbladen zijn af te raden, zeker als je muziek-geluid wilt isoleren.

Bert Stoltenborg (in deze forumpost )

Met dank aan Eric Desart, die er dit bij me heeft ingeslagen.