Ik denk dat iedereen hier wel zich waagt aan zowel cutten als boosten, maar tging er eerder over dat je bij een cut beter een smalle band kan gebruiken, en bij het boosten de band best wat breder laat..
Als voorbeeld voor de minder ervaren mixers onder ons misschien eens kort hoe ik een deftige EQ toepas:
Ik heb bvb de kick van een rocknummer (aangezien ik steeds met de kick aan de mix begin)
- Kick op solo
- Ik hoor te weinig attack, dus ik met een lage Q boost ik de frequenties in de midhoge/hoge regionen.
- De kick mist impact, die ga ik zoeken in de lage regionen, kan ervan uitgaan dat deze tussen 40-90 hz zit, dus met een iets hogere Q (maar nog steeds relatief wijd) scan ik even de lage regionen. Van't moment dat ik de impact heb die ik zocht verklein ik de Q weer wat lichtjes om te zorgen dat men 'impact' niet teveel "vermogen" slurpt en het niet te modderig wordt.
- Ik hoor een probleemzone, maar ik weet niet precies waar. Dus ik neem een band met een hoge Q, en ik scan de zone af met ongeveer +6db. Van't moment dat het probleem in extremis wordt versterkt, zal dat het gebied zijn dat ik ga cutten.
- Van't moment dat je een gebied cut met een smalle Q, weet je bijna zeker dat er iets verder in het spectrum ook een cutje vandoen is. Heeft iets te maken met harmonischen ofzo geen idee, ik ken enkel de praktijk.
- Als het weghalen van m'n probleemzone zorgt voor een te groot verschil in sound, verklein ik de die Q.
En dan (offtopic) natuurlijk wat compressie om m'n attack ook echt door de mix te laten snijden.
Maar dit slechts als een klein voorbeeldje van kleine en grote freqbanden. Het kan ook anders, en als het klinkt, is het correct
substractive EQ is beter?
Lineaire weergave
